အီဗန် အီလျစ်ချ် သေဆုံးခြင်း

တရားရုံးအဆောက်အအုံကြီးထဲမှာ မဲလ်ဗင်စကီအမှု ကြားနာနေစဉ် ခေတ္တနားချိန် တရားရေးကောင်စီအဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အစိုးရရှေ့နေတို့ဟာ အီဗန် ယီဂိုရိုဗစ်ချ် ရှီဘက်ရဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲ စုဝေးနေကြပြီး စကားဝိုင်းက နာမည်ကျော် ကရာဆိုဗ်စကီအမှုဘက် ရောက်သွားတယ်။ ဒီအမှုဟာ တရားရုံးရဲ့စီရင်ပိုင်ခွင့်အတွင်း မရှိဘူးလို့ ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ်က အပြင်းအထန်ဆိုတယ်။ ယီဂေါ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က သူ့အမြင်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစကတည်းက ဆွေးနွေးမှုထဲ မဝင်ခဲ့တဲ့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဒီကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ခုလေးတင်ယူလာတဲ့ သတင်းစာတွေကို လှန်ကြည့်နေတယ်။

“လူကြီးမင်းတို့” လို့ သူပြောတယ်။ “အီဗန် အီလျစ်ချ် သေပြီ။”

“မဟုတ်တာဗျာ။”

“ဒီမှာ ဖတ်ကြည့်” လို့ပြောပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စက္ကူနံ့ သင်းပျံ့နေသေးတဲ့ သတင်းစာကို ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ်ဆီ ကမ်းပေးတယ်။

အနက်ရောင်ဘောင်အတွင်း ဒီလိုပုံနှိပ်ထားတယ်။ “ဇနီးဖြစ်သူ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာ ဂိုလိုဗင်က မိမိ၏ချစ်လှစွာသောခင်ပွန်း၊ တရားရုံးအဖွဲ့ဝင် အီဗန် အီလျစ်ချ် ဂိုလိုဗင်သည် ဖေဖော်ဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်သွားကြောင်း မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေမျိုးများအား နှလုံးကြေကွဲစွာ အသိပေးအပ်ပါသည်။ အသုဘအခမ်းအနားကို ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲတစ်နာရီတွင် ကျင်းပပါမည်။”

အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အဲဒီမှာရှိနေတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကိုနှစ်သက်ကြတယ်။ သူနာမကျန်းဖြစ်နေတာ သီတင်းပတ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရောဂါက ကုသမရနိုင်ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ သူ့ရာထူးကို မဖြည့်ဘဲထားပေမဲ့ သူသေဆုံးရင် အလက်ဆေးယက်ဗ်က သူ့ရာထူးကိုရပြီး အလက်ဆေးယက်ဗ်ရဲ့နေရာကို ဗင်နီကော့ဗ် ဒါမှမဟုတ် ရှတာဘယ်လ်က ဆက်ခံမယ်လို့ ယူဆထားကြတယ်။ ဒါကြောင့် အီဗန် အီလျစ်ချ် သေဆုံးတဲ့သတင်းကို ကြားလိုက်တာနဲ့ အခန်းထဲက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်စီရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးဟာ ဒီသေဆုံးမှုက ကိုယ်တိုင် ဒါမှမဟုတ် မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မှုနဲ့ ရာထူးတိုးမှုအပေါ် ဘယ်လိုသက်ရောက်မလဲဆိုတာပဲ။

“အခုတော့ ရှတာဘယ်လ်ရဲ့နေရာ ဒါမှမဟုတ် ဗင်နီကော့ဗ်ရဲ့နေရာကို ငါရမှာ သေချာပြီ” လို့ ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ် တွေးတယ်။ “ငါ့ကို ကတိပေးထားတာ ကြာပြီ။ ရာထူးတိုးရင် ရုံးအသုံးစရိတ်ထောက်ပံ့ကြေးအပြင် ဝင်ငွေ ရူဘယ်ရှစ်ရာ ထပ်တိုးမယ်။”

“အခု ငါ့ယောက်ဖကို ကာလူဂါကနေ ငါတို့စီရင်စုဆီ ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ လျှောက်ရတော့မယ်” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် တွေးတယ်။ “ငါ့ဇနီး သိပ်ဝမ်းသာမှာပဲ။ သူ့မိသားစုအတွက် ငါဘာမှမလုပ်ပေးဖူးဘူးလို့ အခုတော့ ပြောနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

“သူအိပ်ရာက ပြန်မထနိုင်တော့ဘူးလို့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငါထင်နေခဲ့တာ” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်တယ်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ သူတကယ်ဖြစ်တာ ဘာရောဂါလဲ။”

“ဆရာဝန်တွေ မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြဘူး။ ဆိုလိုတာက ဆုံးဖြတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီပဲ။ ငါနောက်ဆုံးတွေ့တုန်းကတော့ သူပြန်ကောင်းလာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”

“တကယ်တော့၊ အားလပ်ရက်တွေကတည်းက ငါအဲဒီအိမ်ကို လုံးဝမသွားဖြစ်သေးဘူး။ သွားမယ်လို့ အမြဲစိတ်ကူးနေတာပဲ။”

“သူ့မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုခု ရှိသလား။”

“သူ့ဇနီးဘက်က ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းနည်းရှိတယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမပြောပလောက်ပါဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ အိမ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းကြောင်းပြောရမှာပဲ။ သူတို့အိမ်က အရမ်းကို ဝေးလွန်းတယ်။”

“ခင်ဗျားအိမ်နဲ့ဝေးတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်လား။ ခင်ဗျားအိမ်ကဆို အရာအားလုံး ဝေးနေတာပဲ။”

“မြစ်ဟိုဘက်ကမ်းမှာ ငါနေတဲ့အတွက် သူက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးလေ” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ရှီဘက်ကိုပြုံးကြည့်ရင်း ပြောတယ်။ ဒီနောက် သူတို့ကမြို့ထဲမှာ တစ်နေရာနဲ့ တစ်နေရာ သွားရတာ ဝေးလံလှပုံအကြောင်း စပြောကြပြီး တရားခွင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားကြတယ်။

ဒီသေဆုံးမှုနောက် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလုပ်အကိုင်အပြောင်းအလဲနဲ့ ရာထူးတိုးမှုတွေအကြောင်း စဉ်းစားကြတာအပြင် ရင်းနှီးသူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့အချက်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီသတင်းကြားသူတိုင်းမှာ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကြုံတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ သက်သာရာရမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေတယ်။ “သေတဲ့သူက သူပဲ၊ ငါမဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ခံစားချက်ပါ။

“ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူက သေသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ငါကတော့ အကောင်းအတိုင်းပဲ” လို့ တစ်ယောက်စီ တွေးကြ၊ ခံစားကြတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ ပိုရင်းနှီးသူတွေ၊ မိတ်ဆွေလို့ခေါ်ကြသူတွေကလည်း အခု အသုဘဆုတောင်းပွဲသွားရတာနဲ့ မုဆိုးမဆီ ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားပြောရတာလို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လူမှုဓလေ့ဝတ္တရားတွေ ထမ်းဆောင်ရတော့မယ်လို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး။

ကွယ်လွန်သွားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးသူတွေက ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ်နဲ့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်တို့ပဲ။

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ဟာ ဥပဒေပညာကျောင်းမှာ သူနဲ့အတူတက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး အီဗန် အီလျစ်ချ်ကို ကျေးဇူးကြွေးတင်နေတယ်လို့ ယူဆထားတယ်။

ညစာစားချိန် ဇနီးကို အီဗန် အီလျစ်ချ်သေဆုံးတဲ့သတင်းနဲ့ ဇနီးရဲ့အစ်ကိုကို မိမိတို့စီရင်စုဆီ ပြောင်းရွှေ့လာနိုင်မယ့်အလားအလာအကြောင်း ပြောပြီးနောက် ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ထုံးစံအတိုင်း တစ်ရေးမအိပ်တော့ဘဲ ကုတ်ရှည်ဝတ်ပြီး အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့အိမ်ကို ရထားလုံးနဲ့ သွားတယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့တိုက်ခန်းဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ ရထားလုံးတစ်စီးနဲ့ အငှားမြင်းလှည်းနှစ်စီး ရပ်ထားတယ်။ အောက်ထပ်ဝင်ပေါက်မှာ ဦးထုပ်ချိတ်တန်းအနီး နံရံကိုမှီပြီး ပန်းဖွားနဲ့ အဖြူရောင်ဆေးသစ်သစ်သုတ်ထားတဲ့ အလှကြိုးတွေပါတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံး ရှိနေတယ်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အပေါ်ဝတ်ရုံတွေ ချွတ်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်က အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့အစ်မဖြစ်လို့ သူသိတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကိုတော့ မသိဘူး။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရှဝါ့တ်စ်က အောက်ကိုဆင်းလာနေတယ်။ ဝင်လာသူဘယ်သူလဲဆိုတာ အပေါ်ဆုံးလှေကားထစ်က မြင်တော့ သူရပ်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြတယ်။ “အီဗန် အီလျစ်ချ်ကတော့ ကိစ္စပျက်သွားပြီ။ မင်းနဲ့ငါ့ကိစ္စကတော့ လုံးဝတခြားပဲ” လို့ ပြောသလိုပေါ့။

အင်္ဂလိပ်ဟန် ပါးသိုင်းမွေးနဲ့ ကုတ်ရှည်ဝတ်ထားတဲ့ ရှဝါ့တ်စ်ရဲ့ပိန်ပိန်ပါးပါးကိုယ်ဟာ အမြဲတမ်းလိုပဲ ယဉ်ကျေးခန့်ညားပြီး အလေးအနက်ထားတဲ့အသွင် ရှိနေတယ်။ အပျော်အပါးကြိုက်တဲ့ ရှဝါ့တ်စ်ရဲ့စရိုက်နဲ့ အမြဲဆန့်ကျင်နေတဲ့ ဒီအလေးအနက်အသွင်ဟာ ဒီနေရာမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်နေတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဒီလိုတွေးတယ်။

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က အမျိုးသမီးတွေကို သူ့ရှေ့က သွားစေပြီး နောက်ကနေ လှေကားပေါ် ဖြည်းဖြည်းတက်တယ်။ ရှဝါ့တ်စ်က အောက်မဆင်းဘဲ အပေါ်မှာ စောင့်နေတယ်။ ဘာကြောင့်စောင့်နေသလဲဆိုတာ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်သိတယ်။ အဲဒီည သူတို့ “စကရူး” ဖဲပွဲကို ဘယ်မှာလုပ်မလဲဆိုတာ သူနဲ့ညှိချင်လို့ဆိုတာ သိသာတယ်။ အမျိုးသမီးတွေက မုဆိုးမရဲ့အခန်းဆီ တက်သွားတယ်။ ရှဝါ့တ်စ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး အလေးအနက်မျက်နှာထားပေမဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုရှိနေကာ မျက်ခုံးလှုပ်ကာအချက်ပြပြီး ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို ညာဘက်က သေသူရှိတဲ့အခန်းဆီ ညွှန်ပြတယ်။

ဒီလိုအခါမျိုးမှာ လူတွေလုပ်လေ့ရှိသလို ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသေချာဘဲ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ဝင်သွားတယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်လုပ်တာ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူးဆိုတာတစ်ခုတော့ သူသေချာတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်း ဦးညွှတ်ဖို့လိုမလို မသေချာလို့ အလယ်အလတ်နည်းကို ရွေးတယ်။ အခန်းထဲဝင်တာနဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်လုပ်ပြီး အနည်းငယ်ဦးညွှတ်တယ်။ လက်နဲ့ခေါင်းလှုပ်ရှားရင်း ကြည့်လို့ရသလောက် အခန်းပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ လူငယ်နှစ်ယောက်—တစ်ယောက်က အထက်တန်းကျောင်းသား—တူတွေဖြစ်ပုံရပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်လုပ်ရင်း အခန်းထဲက ထွက်သွားကြတယ်။ အဘွားအိုတစ်ယောက်က မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး မျက်ခုံးကို ထူးထူးဆန်းဆန်းပင့်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို တိုးတိုးစကားပြောနေတယ်။ သန်မာတက်ကြွပြီး မည်သူမျှ မငြင်းသာအောင် ခိုင်မာတဲ့ မျက်နှာထားရှိတဲ့ သင်းထောက်ဆရာတစ်ဦးက ကုတ်ရှည်ဝတ်လျက် တစ်စုံတစ်ရာကို အသံကျယ်ကျယ် ဖတ်နေတယ်။ စားပွဲထိုးလုပ်ဖူးတဲ့ တောင်သူလူငယ် ဂေရဆင်က ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရှေ့မှာ ခြေလှမ်းပေါ့ပေါ့နဲ့ လျှောက်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် တစ်ခုခုဖျန်းနေတယ်။ ဒါကိုမြင်တော့ ပုပ်ပွနေတဲ့အလောင်းရဲ့ အနံ့ဖျော့ဖျော့ကို ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ချက်ချင်းသတိထားမိတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ဆီ နောက်ဆုံးလာတုန်းက ဒီတောင်သူလူငယ်ကို သူ့အခန်းထဲ တွေ့ခဲ့တယ်။ လူနာစောင့်တာဝန် ထမ်းဆောင်နေသူဖြစ်ပြီး အီဗန် အီလျစ်ချ်က သူ့ကို အထူးနှစ်သက်တယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ဟာ ခေါင်းတလား၊ သင်းထောက်ဆရာနဲ့ ထောင့်ကစားပွဲပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းသောရုပ်ပုံတို့ကြား အလယ်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်လုပ်ကာ ဦးညွှတ်နေတယ်။ ဒီလုပ်ရပ်က အလွန်ကြာသွားပြီလို့ ထင်လာတော့ ငြိမ်ငြိမ်ရပ်ပြီး သေသူကို အသေးစိတ်စကြည့်တယ်။

သေသူဟာ သေသူအားလုံး လဲလျောင်းနေကျအတိုင်း ထူးခြားလေးလံတောင့်တင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ လဲနေတယ်။ တောင့်တင်းနေတဲ့ ခြေလက်တွေက ခေါင်းတလားရဲ့ကူရှင်တွေထဲ နစ်နေပြီး ခေါင်းက ခေါင်းအုံးပေါ် အပြီးအပိုင်လန်ကျနေတယ်။ သေသူတွေမှာ မြင်ရလေ့ရှိသလို ချိုင့်ဝင်နေတဲ့နားထင်ပေါ် ပြောင်နေတဲ့နေရာတွေနဲ့ ဖယောင်းရည်လိုဝါကြင်ကြင်ဖြစ်နေတဲ့ နဖူးပြင်ကြီးက ပေါ်လွင်နေပြီး နှာခေါင်းက ပြတ်ပြတ်သားသားချွန်ထွက်ကာ အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားသလို ဖြစ်နေတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ချိန်ကထက် များစွာပြောင်းလဲပြီး ပိုတောင်ပိန်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေသူအားလုံးလိုပဲ သူ့မျက်နှာဟာ အသက်ရှင်စဉ်ကထက် ပိုချောမောပြီး အထူးသဖြင့် ပို အလေးအနက်ထားမိစေတယ်။ လုပ်သင့်တာကို လုပ်ပြီးပြီ၊ မှန်မှန်ကန်ကန်လုပ်ပြီးပြီဆိုတဲ့ အမူအရာမျက်နှာပေါ်မှာ ရှိတယ်။ ဒီအမူအရာထဲမှာ အသက်ရှင်သူတွေအတွက် အပြစ်တင်မှု ဒါမှမဟုတ် သတိပေးမှုတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ဒီသတိပေးမှုက မလိုအပ်သလို၊ အနည်းဆုံး သူနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ထင်တယ်။ မသက်မသာခံစားရလို့ လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်ကို အမြန်ထပ်လုပ်တယ်။ ပြီးတော့မှ ကပျာကယာဖြစ်သွားတာ ထုံးတမ်းနဲ့မညီဘူးလို့  ကိုယ်တိုင်သတိပြုမိပြီးး လှည့်ကာ တံခါးဆီသွားတယ်။ ဘေးခန်းမှာ ရှဝါ့တ်စ်က ခြေနှစ်ဖက်ခွာ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်မှာထားပြီး ထိပ်မြင့်ဦးထုပ်နဲ့ ကစားရင်း စောင့်နေတယ်။ ရှဝါ့တ်စ်ရဲ့ အပျော်သဘော၊ ချောမွေ့ပြီး ခန့်ညားတဲ့ကိုယ်ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် စိတ်ပြန်လန်းလာတယ်။ ရှဝါ့တ်စ်ဟာ ဒီစိတ်ညစ်ညူးဖွယ်အခြေအနေတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံဘဲ စိတ်ပျက်စရာအတွေးတွေကို အလျှော့ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ သူ့ကိုမြင်ရုံနဲ့ ရှင်းရှင်းပြောနေသလိုပါပဲ—အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့အလောင်းရှေ့မှာ ဆုတောင်းပွဲလုပ်တာဟာ ဒီနေ့တွေ့ရမယ့်ကိစ္စကို ရပ်နားထားဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်နည်းဆိုရရင် အစေခံက စားပွဲပေါ် မီးထွန်းဖို့ ဖယောင်းတိုင် လေးတိုင် လာချပေးနေမယ့် ဒီညနေခင်းမှာ ငါတို့ဖဲထုပ်ကို မွှေပြီး ဖဲချပ်တွေ ဝေရတာကို တားဆီးဖို့ လုံလောက်တဲ့အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။ ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် သာယာတဲ့ညနေခင်းမဖြတ်သန်းနိုင်ဘူးလို့ ယူဆစရာ အကြောင်းလုံးဝမရှိဘူး။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ထွက်လာတော့ ရှဝါ့တ်စ်က ဒီစကားကိုပဲ တကယ်ပြောပြီး ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ်ရဲ့အိမ်မှာ စုကြဖို့ အဆိုပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီည “စကရူး” ကစားဖို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရဲ့ကံမှာ မပါပုံရတယ်။ ကြိုးစားသမျှနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် ပခုံးကနေအောက်ဘက် တဖြည်းဖြည်းတုတ်လာတဲ့ ပုတိုဝဝ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာဟာ အနက်ရောင်အားလုံး ဝတ်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်ဇာတပ်ထားတယ်။ ခေါင်းတလားဘေးက အမျိုးသမီးလိုပဲ မျက်ခုံးတွေ ထူးထူးဆန်းဆန်းကွေးနေတယ်။ သူက တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့အတူ ကိုယ့်အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး သေသူရှိတဲ့အခန်းဆီ ခေါ်သွားရင်း “ဆုတောင်းပွဲ ချက်ချင်းစတော့မယ်၊ ဝင်ကြပါ” လို့ ပြောတယ်။

ရှဝါ့တ်စ်က အဓိပ္ပာယ်မရှင်းတဲ့ ဦးညွှတ်မှုတစ်ခုပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေတယ်။ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံတာလည်းမဟုတ်၊ ငြင်းတာလည်းမဟုတ်ပုံပဲ။ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာက ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို မှတ်မိတော့ သက်ပြင်းချပြီး တည့်တည့်အနားလာကာ သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး “ရှင်ဟာ အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ မိတ်ဆွေအစစ်ဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်…” လို့ ပြောတယ်။ ဒီစကားကိုတုံ့ပြန်ဖို့ သင့်တော်တဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခု သူ့ဆီက မျှော်လင့်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ အရင်က လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်လုပ်ရသလို အခု သူလုပ်ရမှာက သူမလက်ကိုဖိကိုင်၊ သက်ပြင်းချပြီး “အာ၊ ဟုတ်ပါတယ်” လို့ ပြောရမယ်ဆိုတာ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် သိတယ်။ သူလည်း ဒီအတိုင်းလုပ်တယ်။ လုပ်ပြီးတော့ လိုချင်တဲ့ရလဒ်ရပြီလို့ ခံစားတယ်။ သူလည်း စိတ်ထိခိုက်၊ သူမလည်း စိတ်ထိခိုက်သွားပြီ။

“လာပါ၊ ပွဲမစသေးခင် ရှင့်ကို ကျွန်မပြောချင်တာတစ်ခုရှိတယ်” လို့ မုဆိုးမက ပြောတယ်။ “ကျွန်မကို လက်တွဲပေးပါ။”

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က သူမကိုလက်မောင်းပေးပြီး အတွင်းခန်းတွေဆီ သွားကြတယ်။ ရှဝါ့တ်စ်ကို ဖြတ်သွားချိန် သူက ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို ညိုးငယ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြတယ်။

“ငါတို့ရဲ့ ‘စကရူး’ ပွဲကတော့ ဒါပဲပေါ့။ နောက်ကစားဖော်တစ်ယောက် ရှာမိရင် အပြစ်မတင်နဲ့။ မင်းလွတ်လာတဲ့အခါ ငါးယောက်မြောက်အဖြစ် ကစားနိုင်တယ်” လို့ သူ့အရွှန်းဖောက်နေတဲ့အကြည့်က ပြောနေသလိုပဲ။

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ပိုနက်ရှိုင်းပြီး စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချတော့ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာက ကျေးဇူးတင်စွာ သူ့လက်ကို ဖိကိုင်တယ်။ ပန်းနုရောင် ချည်ထည်နဲ့ဖုံးပြီး မှိုင်းညို့တဲ့မီးအိမ်နဲ့ လင်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲဝင်တော့ စားပွဲမှာ သူမက ဆိုဖာပေါ်၊ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က အောက်စပရင်ပျက်နေပြီး သူ့ကိုယ်အလေးချိန်အောက်မှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ညွတ်ကျတဲ့ အော်တိုမန်ထိုင်ခုံနိမ့်ပေါ် ထိုင်ကြတယ်။ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာက တခြားထိုင်ခုံမှာထိုင်ဖို့ သတိပေးမလို့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအကြံပေးတာက မိမိအခြေအနေနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလို့ ခံစားရပြီး စိတ်ပြောင်းလိုက်တယ်။ အော်တိုမန်ပေါ် ထိုင်ရင်း ဒီဧည့်ခန်းကို အီဗန် အီလျစ်ချ် စီစဉ်ခဲ့ပုံနဲ့ အစိမ်းရောင်အရွက်တွေပါတဲ့ ဒီပန်းနုရောင်ချည်ထည်အကြောင်း သူ့ဆီ အကြံတောင်းခဲ့ပုံကို ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် သတိရတယ်။ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ပြီး စားပွဲဘေးကနေ တိုးဝှေ့ဖြတ်သွားစဉ်—ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ပရိဘောဂနဲ့ပစ္စည်းတွေ ပြည့်ကျပ်နေတယ်—မုဆိုးမရဲ့အနက်ရောင်ပခုံးပဝါက ဇာအနားက စားပွဲပန်းပုထွင်းရာမှာ ငြိသွားတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဖြုတ်ပေးဖို့ ထလိုက်တော့ သူ့အလေးချိန်က လွတ်သွားတဲ့ အော်တိုမန်က အောက်မှာ အကြောဆွဲသလို ထခုန်တယ်။ မုဆိုးမက ဇာကို ကိုယ့်ဘာသာစဖြုတ်တော့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ပြန်ထိုင်ပြီး ပုန်ကန်နေတဲ့ အော်တိုမန်စပရင်တွေကို ဖိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မုဆိုးမက မလွတ်သေးလို့ သူထပ်ထတယ်။ အော်တိုမန်လည်း ထပ်ပုန်ကန်ပြီး တကယ့်အသံတစ်ချက်နဲ့ ထခုန်တယ်။ အားလုံးပြီးသွားတော့ သူမက သန့်ရှင်းတဲ့ ချည်ပဝါထုတ်ပြီး စငိုတယ်။ ဇာနဲ့အော်တိုမန်စပရင်တွေအကြား ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေတဲ့စိတ် ပျောက်သွားပြီး မျက်နှာမှောင်လျက် ထိုင်နေတယ်။ ဒီမသက်မသာအခြေအနေကို အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့အိမ်တော်ထိန်း ဆိုကိုလော့ဗ် ဝင်လာတာက အဆုံးသတ်ပေးတယ်။ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာ ရွေးထားတဲ့ သင်္ချိုင်းနေရာက ရူဘယ်နှစ်ရာ ကျမယ်လို့ သတင်းပို့တယ်။ သူမက ငိုတာရပ်ပြီး နစ်နာသူတစ်ယောက်ရဲ့ပုံစံနဲ့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို ကြည့်ကာ ဒါဟာ သူမအတွက် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲလှတယ်လို့ ပြင်သစ်လိုပြောတယ်။ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ လုံးဝသေချာကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ လက်ဟန်တစ်ခုကို ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က တိတ်တိတ်ပြုတယ်။

“ဆေးလိပ်သောက်ပါ” လို့ သူမက ရက်ရောသလို တစ်ချိန်တည်းမှာ စိတ်ကြေကွဲနေတဲ့အသံနဲ့ ပြောပြီး သင်္ချိုင်းနေရာဈေးနှုန်းကို ဆိုကိုလော့ဗ်နဲ့ စဆွေးနွေးတယ်။

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က စီးကရက်မီးညှိပြီး နေရာအသီးသီးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို သူမက အသေးစိတ်မေးမြန်းပုံနဲ့ ဘယ်နေရာရွေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပုံကို နားထောင်တယ်။ သင်္ချိုင်းနေရာဆုံးဖြတ်ပြီးတော့ ဓမ္မတေးသီဆိုသူတွေအတွက်ပါ စီစဉ်တယ်။ ဆိုကိုလော့ဗ် ထွက်သွားတယ်။

“အရာအားလုံးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုတာပါ” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်တွေကို ဘေးဖယ်တယ်။ စီးကရက်ပြာကြောင့် စားပွဲပျက်စီးနိုင်တာ သတိထားမိတော့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ဆီ ပြာခွက်ကို ချက်ချင်းတိုးပေးပြီး “ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် လက်တွေ့ကိစ္စတွေကို မကြည့်ရှုနိုင်ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ပြနေတာ သဘာဝမကျဘူးလို့ ကျွန်မယူဆတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တာမဟုတ်ရင်တောင်… အာရုံပြောင်းပေးနိုင်တာတစ်ခုခုရှိရင် သူ့အတွက် အားလုံးကို ကြည့်ရှုစီစဉ်ပေးနေရတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။ ထပ်ငိုဖို့ပြင်သလို ပဝါကို ပြန်ထုတ်တယ်။ နောက် ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နေသလို စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ စပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်နဲ့ဆွေးနွေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်။”

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဦးညွှတ်ရင်း အောက်မှာ ချက်ချင်းပြန်တုန်လာတဲ့ အော်တိုမန်စပရင်တွေကို သေချာထိန်းထားတယ်။

“နောက်ဆုံးရက်တွေမှာ သူ့ဝေဒနာက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်တယ်။”

“သူအရမ်းဒုက္ခခံရသလား” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် မေးတယ်။

“အို၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပဲ။ နောက်ဆုံးအချိန်တွေ—တကယ်တော့ နာရီပေါင်းများစွာ—သူအော်နေတာ တစ်ခဏမှ မရပ်ခဲ့ဘူး။ သုံးရက်သုံးညဆက်တိုက် မရပ်မနားအော်တယ်။ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။ ကျွန်မဘယ်လိုခံနိုင်ခဲ့သလဲ နားမလည်ဘူး။ တံခါးသုံးထပ်ပိတ်ထားတာတောင် ကြားနေရတယ်။ အာ၊ ကျွန်မဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့ရသလဲ။”

“ဒါဆို သူတကယ်သတိရှိနေသေးလား” လို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် မေးတယ်။

“ဟုတ်တယ်” လို့ သူမတိုးတိုးပြောတယ်။ “နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သတိရှိခဲ့တယ်။ မသေခင် ဆယ့်ငါးမိနစ်အလိုမှာ ကျွန်မတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဗိုလိုဒျာကိုပါ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ပြောတယ်။”

ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်တဲ့ ကောင်လေးဘဝ၊ ကျောင်းသားဘဝကစပြီး နောက် အရွယ်ရောက်တော့ ဝစ်စ်ဖဲအတူကစားသူအဖြစ် ဒီလောက်ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဝေဒနာကို တွေးမိတော့ မိမိနဲ့ဒီအမျိုးသမီးတို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မသက်မသာသိနေသော်လည်း ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားတယ်။ အဲဒီနဖူးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုဖိထားသလိုဖြစ်နေတဲ့ နှာခေါင်းကို ထပ်မြင်ပြီး ကိုယ့်အတွက်ကြောက်လာတယ်။ “သုံးရက်သုံးည ကြောက်စရာဝေဒနာနဲ့ သေခြင်း။ အဲဒါ ငါ့အပေါ်လည်း အခုချက်ချင်း၊ ဘယ်မိနစ်မဆို ရောက်လာနိုင်တာပဲ” လို့ တွေးမိပြီး တစ်ခဏ အလွန်ကြောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ဘယ်လိုပေါ်လာမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မပြောနိုင်သော်လည်း ဒီလိုအဖြစ်က အီဗန် အီလျစ်ချ်အပေါ်ဖြစ်တာ၊ သူ့အပေါ်မဟုတ်တာ၊ မိမိအပေါ် ဒီလိုမဖြစ်သင့်၊ မဖြစ်နိုင်တာဆိုတဲ့ အကျင့်ပါနေတဲ့အတွေးက သူ့ကိုကူညီဖို့ ရောက်လာတယ်။ ဒီလိုတွေးတာဟာ ရှဝါ့တ်စ်ရဲ့မျက်နှာက ပြသသလို မလုပ်သင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျစရာတွေထဲ နစ်မျောသွားစေတာပဲ။ ဒီအတွေးတွေကြောင့် ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် စိတ်ချလာပြီး သေခြင်းဟာ အီဗန် အီလျစ်ချ်တစ်ယောက်အတွက်သာ ဖြစ်တဲ့ကံဆိုးမှု၊ မိမိနဲ့တော့ လုံးဝမသက်ဆိုင်သလို အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန် အသေးစိတ်တွေကို စိတ်ဝင်စားစွာ စမေးတယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ် အမှန်တကယ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စရာကိုယ်ခန္ဓာဝေဒနာအသေးစိတ်တွေကို မှတ်ချက်မျိုးစုံပြောပြီးနောက်—ဒီအသေးစိတ်တွေကို ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာရဲ့အာရုံကြောတွေအပေါ် အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ဝေဒနာက သက်ရောက်ပုံကနေတစ်ဆင့်သာ သိခဲ့တာ—မုဆိုးမက အဓိကကိစ္စဆီ ရောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ယူဆပုံရတယ်။

“အာ၊ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်၊ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလိုက်သလဲ၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ခဲလိုက်တာ” လို့ ပြောပြီး သူမ ထပ်ငိုတယ်။

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က သက်ပြင်းချပြီး သူမနှာညှစ်တာကို စောင့်တယ်။ ပြီးသွားတော့ “တကယ်ပါပဲ” လို့ ပြောတယ်။ သူမက ထပ်စကားပြောပြီး ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အဓိကကိစ္စဖြစ်တာ သိသာတဲ့အကြောင်းကို ထုတ်ပြောတယ်။ ခင်ပွန်းသေဆုံးမှုကြောင့် အစိုးရထံက ထောက်ပံ့ကြေး ဘယ်လိုရနိုင်မလဲဆိုတာ မေးတာပါ။ ပင်စင်အကြောင်း ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရဲ့အကြံကို မေးဟန်ဆောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိတဲ့၊ ဒီသေဆုံးမှုကိုအကြောင်းပြုပြီး အစိုးရဆီက ရနိုင်သမျှအားလုံးကို အသေးစိတ်ဆုံးအထိ သူမသိပြီးသားဆိုတာ သူသဘောပေါက်တယ်။ သူမတကယ်သိချင်တာက ဒီထက်နည်းနည်းပိုရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိသေးသလားဆိုတာပဲ။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဒီလိုနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ခဏစဉ်းစားပြီး ယဉ်ကျေးမှုအရ အစိုးရရဲ့တွန့်တိုမှုကို အပြစ်ပြောကာ ပိုရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြောင်း ပြောတယ်။ ဒီတော့ သူမသက်ပြင်းချပြီး ဧည့်သည်ပြန်သွားအောင် ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာနေကြောင်း သိသာအောင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လာတယ်။ သူသဘောပေါက်လို့ စီးကရက်ကိုငြှိမ်း၊ မတ်တတ်ထ၊ သူမလက်ကိုဖိကိုင်ပြီး စင်္ကြံထဲ ထွက်သွားတယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ် ဝယ်တုန်းက အလွန်သဘောကျခဲ့တဲ့ အလှဆင်နာရီရှိတဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဘုန်းတော်ကြီးနဲ့ အသုဘဆုတောင်းပွဲလာတဲ့ မိမိသိသူတချို့ကို တွေ့တယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့သမီးကိုလည်း မြင်တယ်။ ရုပ်ရည်လှပတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်အပြည့်ဝတ်ထားတယ်။ အလွန်သွယ်လျတဲ့ သူ့ကိုယ်ဟာ ထုံးစံထက်တောင် ပိုသွယ်သလို ထင်ရတယ်။ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်၊ ပြတ်သားပြီး ဒေါသထွက်လုနီးပါး အမူအရာရှိတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်မှာ တစ်နည်းနည်းနဲ့အပြစ်ရှိသလို သူ့ကို ဦးညွှတ်တယ်။ သမီးနောက်မှာ တူညီတဲ့ စိတ်နာနေဟန်မျက်နှာထားနဲ့ ချမ်းသာတဲ့လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်လည်း သူ့ကိုသိတယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့ကို ဝမ်းနည်းစွာဦးညွှတ်ပြီး သေသူရှိတဲ့အခန်းထဲ ဆက်ဝင်မလို့လုပ်ချိန် လှေကားကနေ သားဖြစ်သူ အထက်တန်းကျောင်းသားရဲ့ပုံ ပေါ်လာတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်နဲ့ အလွန်တူတယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် ကျောင်းတုန်းက မှတ်မိတဲ့ အီဗန် အီလျစ်ချ်ငယ်လေး ပြန်ပေါ်လာသလိုပဲ။ သူ့မျက်လုံးတွေ ငိုထားလို့ နီနေပြီး မသန့်မရှင်းနေတတ်တဲ့ ဆယ့်သုံးနှစ်၊ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတွေမှာ မြင်ရလေ့ရှိတဲ့ အကြည့်မျိုး ရှိတယ်။ ကောင်လေးက ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကိုမြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝမ်းနည်းရှက်ရွံ့ဟန်နဲ့ ကြည့်တယ်။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သေသူရှိတဲ့အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အသုဘဆုတောင်းပွဲ စတယ်—ဖယောင်းတိုင်၊ ညည်းတွားသံ၊ နံ့သာပေါင်း၊ မျက်ရည်၊ ငိုရှိုက်သံတွေ။ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့က ကိုယ့်ခြေထောက်တွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေတယ်။ သေသူကို တစ်ကြိမ်မှ မကြည့်ဘူး။ အဆုံးအထိ စိတ်ပျက်စရာအတွေးတွေကို တစ်ကြိမ်မှ အလျှော့မပေးဘဲ အရင်ဆုံးထွက်လာသူတွေထဲ ပါတယ်။ ဝင်ခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ တောင်သူလူငယ် ဂေရဆင်က သေသူရှိတဲ့အခန်းထဲက လျင်မြန်စွာထွက်လာပြီး ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ရဲ့ သားမွေးဝတ်ရုံကိုရှာဖို့ သန်မာတဲ့လက်နဲ့ ဝတ်ရုံတွေအားလုံးကို ဟိုဘက်ဒီဘက်လှန်ကာ သူ့ကိုပေးတယ်။

“ကဲ ဂေရဆင်၊ ငါ့ကောင်ရေ” လို့ တစ်ခုခုပြောဖို့ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်က ဆိုတယ်။ “ဝမ်းနည်းစရာကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။”

“ဘုရားသခင်ရဲ့အလိုတော်ပါ။ ကျုပ်တို့အားလုံးလည်း ဒီလမ်းကိုသွားရမှာပဲ” လို့ ဂေရဆင်က ဖြူစင်ညီညာတဲ့ တောင်သူတစ်ယောက်ရဲ့သွားတွေ ပေါ်အောင်ပြုံးရင်း ပြောတယ်။ အလုပ်ပိုနေချိန် အလျင်လိုသူတစ်ယောက်လို တံခါးကိုလျင်မြန်စွာဖွင့်၊ မြင်းလှည်းသမားကို အော်ခေါ်၊ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်ကို ရထားလုံးထဲ ပို့ပေးပြီး နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ သတိရသလို လှေကားထစ်တွေဆီ အမြန်ပြန်သွားတယ်။

နံ့သာပေါင်း၊ အလောင်းနဲ့ ကာဘောလစ်အက်ဆစ်အနံ့နောက် လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရတာ ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ်အတွက် အထူးလန်းဆန်းသက်သာစေတယ်။

“ဘယ်ကိုသွားမလဲ” လို့ မြင်းလှည်းသမား မေးတယ်။

“အချိန်မနှောင်းသေးဘူး။ ဖျိုဒေါ် ဗာဆီလီယဲဗစ်ချ်ရဲ့အိမ်ကို သွားဦးမယ်။”

ပျိုထရ် အီဗာနိုဗစ်ချ် အဲဒီအိမ်ကို သွားတယ်။ တကယ်လည်း သူတို့ ပထမဖဲပွဲကို ပြီးခါနီးပဲရှိသေးတာ တွေ့ရလို့ သူပါဝင်ကစားဖို့ အချိန်ကိုက် ရောက်သွားတယ်။

Source text: Leo Tolstoy, The Death of Ivan Ilyich (1886), English translation by Constance Garnett. Myanmar translation: Saw Lin.