အီဗန် အီလျစ်ချ် သေဆုံးခြင်း

အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းဟာ အရိုးရှင်းဆုံး၊ သာမန်အကျဆုံးနဲ့ ထိတ်လန့်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်တယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အသက်လေးဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာ တရားရေးကောင်စီအဖွဲ့ဝင်အဖြစ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့တယ်။ သူဟာ အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့သား ဖြစ်တယ်။ သူ့အဖေက စိန့်ပီတာစဘတ်မြို့မှာ ဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ဌာနအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းပြီး ရာထူးလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် တက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးမှာ လူတချို့ရောက်တတ်တဲ့ အနေအထားတစ်ခုကို ရောက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီလူတွေဟာ တကယ့်တာဝန်တစ်ခုခုကို ထမ်းဆောင်ဖို့ လုံးဝမသင့်တော်မှန်း သိသာထင်ရှားပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့တာနဲ့ ရာထူးဂုဏ်ရှိတာကြောင့်လည်း အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့အတွက် အမည်ခံရာထူးတစ်ခုကို အထူးဖန်တီးပေးထားရပြီး၊ အမည်ခံမဟုတ်တဲ့ ရူဘယ်ခြောက်ထောင်ကနေ တစ်သောင်းအထိကိုတော့ ရရှိကြတယ်။ အဲဒီဝင်ငွေနဲ့ အသက်အလွန်အိုမင်းတဲ့အထိ ဆက်နေသွားကြတယ်။ အသုံးမလိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးမှာ အသုံးမလိုတဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ထိုင်နေသူ အတွင်းဝန်အတိုင်ပင်ခံ အီလျာ ယက်ဖီမိုဗစ်ချ် ဂိုလိုဗင်ဟာ အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ ဖြစ်တယ်။

သူ့မှာ သားသုံးယောက်ရှိတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်က ဒုတိယသား။ သားအကြီးရဲ့ ရာထူးလမ်းကြောင်းဟာ ဌာနတစ်ခုပဲကွာပြီး သူ့အဖေရဲ့လမ်းကြောင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်တယ်။ အခုဆိုရင်လည်း အလားတူ အမည်ခံရာထူးမျိုး ရတော့မယ့် အမှုထမ်းဘဝအဆင့်ကို နီးကပ်နေပြီ။ တတိယသားကတော့ ဘာမှမအောင်မြင်သူ။ သူဟာ ရာထူးအမျိုးမျိုးမှာ အမြဲအလွဲလွဲအချော်ချော်လုပ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ မီးရထားဌာနမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ သူ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ဇနီးတွေက သူနဲ့တွေ့ရတာကို မနှစ်သက်ရုံတင်မကဘဲ အလွန်မဖြစ်မနေလိုအပ်တဲ့အခါကလွဲရင် သူရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် သတိမရမိအောင် ရှောင်ကြတယ်။ သူ့နှမက အီဗန်တို့အဖေလိုပဲ စိန့်ပီတာစဘတ် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဘာရွန် ဂရက်ဖ်နဲ့ လက်ထပ်ထားတယ်။ လူတွေပြောကြတဲ့အတိုင်း အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ မိသားစုရဲ့ အထွန်းတောက်ဆုံးသူ၊ le phénix de la famille ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အစ်ကိုကြီးလို အေးစက်တိကျလွန်းတာလည်းမဟုတ်၊ ညီငယ်လို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတာလည်းမဟုတ်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက သင့်တင့်မျှတတဲ့သူ—ထက်မြက်တယ်၊ တက်ကြွတယ်၊ ပျော်ပျော်နေတတ်တယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်။ သူနဲ့ညီငယ်တို့ဟာ ဥပဒေပညာကျောင်းမှာ ပညာသင်ခဲ့ကြတယ်။ ညီငယ်က ကျောင်းပညာရေးကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ပဉ္စမတန်းမှာ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ကတော့ သင်တန်းကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့တယ်။ ကျောင်းနေစဉ်ကလည်း နောင်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြစ်လာမယ့်သူအတိုင်းပဲ—ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ အလွန်သဘောကောင်းပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့တာဝန်လို့ ယူဆတာကိုတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လုပ်တယ်။ သူ့ထက် အာဏာရှိသူတွေက တာဝန်လို့သတ်မှတ်သမျှကို သူကလည်း သူ့တာဝန်လို့ ယူဆခဲ့တယ်။ ကလေးဘဝကလည်း မြှောက်ပင့်ဖားယားသူမဟုတ်သလို လူကြီးဖြစ်လာတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလင်းဆီကို ပျံဝင်တဲ့ ယင်ကောင်လို လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အဆင့်အတန်းရှိသူတွေဆီ ဆွဲဆောင်ခံရတယ်။ သူတို့ရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ ဘဝအမြင်တွေကို အတုယူပြီး သူတို့နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်တယ်။ ကလေးဘဝနဲ့ လူငယ်ဘဝက စိတ်ထက်သန်မှုအားလုံးဟာ သူ့အပေါ် အရိပ်အယောင်ကြီးကြီးမားမား မချန်ခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူဟာ ကာမဂုဏ်ခံစားမှုနဲ့ အတ္တဂုဏ်မောက်မှုနောက် လိုက်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ကျောင်းအထက်တန်းတွေမှာ လွတ်လပ်တဲ့အမြင်ဘက် ယိမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူ့ပင်ကိုအသိက အမြဲသတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာပဲ နေခဲ့တယ်။

ကျောင်းမှာရှိစဉ် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ မလုပ်ခင်ကတည်းက အလွန်ယုတ်ညံ့တယ်လို့ သူ့စိတ်ထဲ ထင်မြင်မိတဲ့ အပြုအမူတချို့ကို လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ လုပ်နေချိန်မှာလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီလိုအပြုအမူတွေကို အဆင့်အတန်းမြင့်သူတွေကလည်း လုပ်ကြပြီး ယုတ်ညံ့တယ်လို့ မသတ်မှတ်ကြတာကို သိလာတဲ့အခါ သူက အဲဒါတွေကို ကောင်းတယ်လို့ မယူဆခဲ့ပေမဲ့ လုံးဝမေ့ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြန်သတိရမိလည်း ဘယ်တော့မှ အရှက်မရတော့ဘူး။

ဥပဒေပညာကျောင်းကနေ အဆင့်ဆယ်ရာထူးနဲ့ ကျောင်းဆင်းပြီး သူ့အဖေဆီက အသုံးအဆောင်ဝယ်ဖို့ ငွေတစ်စုရတဲ့အခါ အီဗန် အီလျစ်ချ်က ရှာမားဆိုင်မှာ အဝတ်အစားတွေ မှာတယ်။ “အဆုံးကို သတိရလော့” လို့အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ respice finem စာတန်းပါ ဆွဲပြားကို နာရီကြိုးမှာ ဆွဲတယ်။ ကျောင်းအုပ်မင်းသားကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဒိုနွန်ဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်ညစာစားတယ်။ အကောင်းဆုံးဆိုင်တွေမှာ မှာယူဝယ်ခြမ်းထားတဲ့ ခေတ်မီအသုံးအဆောင်သစ်တွေ—ခရီးဆောင်သေတ္တာ၊ အတွင်းခံအဝတ်အစား၊ ဝတ်စုံတွေ၊ မုတ်ဆိတ်ရိတ်နဲ့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရေးပစ္စည်းတွေ၊ ခရီးဆောင်စောင်—အားလုံးကိုယူပြီး ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အထူးတာဝန်များဆိုင်ရာ အတွင်းရေးမှူးရာထူးကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။ အဲဒီရာထူးကို သူ့အဖေက ရှာပေးခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ပြည်နယ်ကိုရောက်တာနဲ့ အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ ဥပဒေပညာကျောင်းမှာရှိစဉ်ကလိုပဲ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နှစ်သက်စရာကောင်းတဲ့ အနေအထားတစ်ခုကို အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဖန်တီးယူတယ်။ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ရာထူးလမ်းကြောင်းပေါ် တက်လှမ်းတယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ လူမှုဘဝကို နေထိုင်တယ်။ တစ်ခါတလေ အစိုးရတာဝန်နဲ့ နယ်အမျိုးမျိုးကို သွားတယ်။ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပါ သိက္ခာရှိရှိ ဆက်ဆံတယ်။ အထူးသဖြင့် ဘာသာရေးဂိုဏ်းခွဲဝင်တွေနဲ့ ဆိုင်တဲ့ သူ့ကိုအပ်နှင်းထားတဲ့တာဝန်တွေကို တိတိကျကျနဲ့ လာဘ်မစားတဲ့ ရိုးသားမှုအပြည့်ဖြင့် ထမ်းဆောင်ပြီး အဲဒီအတွက်လည်း မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူမိတယ်။ အစိုးရအလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျော်ပါးရတာကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပေမဲ့ အလွန်တည်ကြည်တယ်၊ ရုံးစည်းကမ်းအတိုင်းနေတယ်၊ တစ်ခါတလေ ခပ်တင်းတင်းတောင် ပြုမူတယ်။ လူမှုရေးဘဝမှာတော့ မကြာခဏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဟာသဉာဏ်ရှိတယ်။ အမြဲသဘောကောင်းတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်။ သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို သဘောထားတဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ ပြောသလို bon enfant—ရိုးသားသဘောကောင်းသူ—ဖြစ်တယ်။

ပြည်နယ်မှာရှိစဉ် ခေတ်မီတဲ့ ဥပဒေပညာရှင်လူငယ်ကို မိမိရဲ့ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့လည်း ငြိစွန်းခဲ့တယ်။ အဝတ်ချုပ်မတစ်ယောက်လည်း ရှိခဲ့တယ်။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို ရောက်လာတဲ့ ခေတ်မီစစ်အရာရှိတွေနဲ့ အရက်သောက်ပွဲတွေ လုပ်တယ်။ ညစာစားပြီးရင် မြို့အစွန်လမ်းတစ်လမ်းက နေရာတစ်ခုဆီ သွားတယ်။ အထက်လူကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးရှေ့မှာတောင် အတော်ကလေး အောက်ကျို့ဖားယားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာအားလုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု အငွေ့အသက်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာမို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့အမည်တွေ တပ်လို့မရဘူး။ ပြင်သစ်စကား Il faut que la jeunesse se passe—လူငယ်ဘဝမှာ အပျော်အပါးဆိုတာ ရှိတတ်တာပဲ—ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အားလုံးအကျုံးဝင်သွားတယ်။ အရာရာကို သန့်ရှင်းတဲ့လက်တွေနဲ့၊ သန့်ရှင်းတဲ့အင်္ကျီတွေဝတ်ပြီး၊ ပြင်သစ်စကားတွေပြောရင်း၊ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အထက်တန်းလွှာအသိုင်းအဝိုင်းမှာ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ရာထူးဂုဏ်ရှိသူတွေရဲ့ သဘောတူလက်ခံမှုကို ရခဲ့တယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ ရာထူးဘဝဟာ ငါးနှစ်တိုင် အဲဒီလိုပဲရှိခဲ့ပြီး အဲဒီနောက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ တရားစီရင်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအသစ်တွေ ချမှတ်လိုက်ပြီး အဲဒါတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ လူသစ်တွေလိုလာတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အဲဒီလူသစ်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးရာထူး ကမ်းလှမ်းတယ်။ အဲဒီရာထူးက တခြားပြည်နယ်မှာဖြစ်လို့ ရှိပြီးသားဆက်ဆံရေးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး အသစ်တွေ ပြန်တည်ဆောက်ရမယ်ဆိုပေမဲ့ သူလက်ခံလိုက်တယ်။ သူ့မိတ်ဆွေတွေ စုဝေးပြီး နှုတ်ဆက်ကြတယ်၊ အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံရိုက်ကြတယ်၊ ငွေဆေးလိပ်ဘူးတစ်ဘူး လက်ဆောင်ပေးကြတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရာထူးအသစ်ရှိရာဆီ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးအဖြစ် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အရင် အထူးတာဝန်များဆိုင်ရာ အတွင်းရေးမှူးဘဝကလိုပဲ comme il faut—အထက်တန်းအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ လျော်ညီစွာ—ပြုမူတတ်တယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ အစိုးရတာဝန်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝကို ခွဲခြားထားရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ လူတိုင်းရဲ့ လေးစားမှုကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်တယ်။ ရာထူးအသစ်ရဲ့ တာဝန်တွေကိုယ်တိုင်ကလည်း အီဗန် အီလျစ်ချ်အတွက် အရင်ကထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပြီး ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ အရင်ရာထူးတုန်းက ရှာမားဆိုင်က ချုပ်ပေးထားတဲ့ ခန့်ညားတဲ့ယူနီဖောင်းဝတ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အသနားခံသူတွေနဲ့ အရာရှိတွေကြားက ဖြတ်လျှောက်ရတာ သာယာတယ်။ သူတို့က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ စောင့်ရင်း သူ့ကိုအားကျနေကြတယ်။ သူကတော့ သက်သောင့်သက်သာ ဟန်ပါပါနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲ တန်းဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်၊ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း သူနဲ့အတူ ထိုင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အာဏာအောက် တိုက်ရိုက်ကျရောက်သူက နည်းတယ်။ အထူးတာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်က နယ်မြေရဲမှူးတွေနဲ့ ဘာသာရေးဂိုဏ်းခွဲဝင်တွေလောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူဟာ အဲဒီလူတွေကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ၊ မိတ်ဆွေလိုနီးပါး ဆက်ဆံရတာကို နှစ်သက်တယ်။ သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ခံစားမိစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူက အဲဒီတုန်းက နည်းတယ်။ အခု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးဖြစ်လာတော့ လူတိုင်း—တစ်ယောက်မကျန် လူတိုင်း—ဘယ်လောက်ပဲ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်နေသူဖြစ်ပါစေ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ အီဗန် အီလျစ်ချ် ခံစားရတယ်။ ပုံနှိပ်ခေါင်းစီးပါတဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာ စကားလုံးတချို့ ရေးချလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်နေသူကို တရားခံ ဒါမှမဟုတ် သက်သေအဖြစ် သူ့ရှေ့ခေါ်လာနိုင်တယ်။ သူက ထိုင်ခွင့်မပေးချင်ရင် အဲဒီလူဟာ သူ့ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး မေးခွန်းတွေကို ဖြေရမယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ သူ့အာဏာကို ဘယ်တော့မှ အလွဲသုံးစားမလုပ်ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အာဏာသက်ရောက်မှုကို ပျော့ပျောင်းအောင် ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအာဏာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ အာဏာသက်ရောက်မှုကို ပျော့ပျောင်းစေနိုင်စွမ်းကပဲ သူ့ရာထူးအသစ်ရဲ့ အဓိကစိတ်ဝင်စားဖွယ်နဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်နေတယ်။ အလုပ်ကိုယ်တိုင်၊ ဆိုလိုတာက ကနဦးစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေမှာ အမှုနဲ့ ရုံးလုပ်ငန်းပိုင်းမဆိုင်တဲ့ အချက်အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားတတ်တဲ့ အတတ်ပညာကို အီဗန် အီလျစ်ချ် အလျင်အမြန် တတ်မြောက်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့အမှုဖြစ်ပါစေ သူ့ကိုယ်ပိုင်အမြင်ကို လုံးဝဖယ်ရှားထားပြီး မဖြစ်မနေလိုအပ်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအားလုံးကို လိုက်နာကာ စာရွက်ပေါ်မှာ အပြင်ပန်းပုံစံသက်သက်နဲ့ တင်ပြလို့ရတဲ့ ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းပစ်တတ်တယ်။ ဒီအလုပ်အားလုံးက အသစ်ဖြစ်တယ်။ ၁၈၆၄ ခုနှစ်မှာ ပြဋ္ဌာန်းခဲ့တဲ့ တရားစီရင်ရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးလူတွေထဲမှာ သူလည်းပါဝင်ခဲ့တယ်။

မြို့အသစ်မှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးအဖြစ် အခြေချပြီးနောက် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အသိမိတ်ဆွေအသစ်တွေ ရှာတယ်၊ ဆက်ဆံရေးအသစ်တွေ တည်ဆောက်တယ်၊ လမ်းကြောင်းအသစ်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲပြီး အရင်နဲ့ အတော်ကွာတဲ့ သဘောထားကို ယူတယ်။ ပြည်နယ်အာဏာပိုင်တွေအပေါ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ အနည်းငယ် ခပ်ခွာခွာနေပြီး မြို့မှာနေတဲ့ ဥပဒေပညာရှင်လူကြီးတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မြေပိုင်ရှင်တွေထဲက အကောင်းဆုံးအသိုင်းအဝိုင်းကို ရွေးချယ်ပေါင်းသင်းတယ်။ အစိုးရအပေါ် မသိမသာ မကျေနပ်တဲ့လေသံ၊ အလယ်အလတ် လွတ်လပ်တဲ့အမြင်နဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ နိုင်ငံသားဂုဏ်ရည်မျိုးကိုလည်း ခံယူထားတယ်။ ဒီလိုပြောင်းလဲပေမဲ့ ခန့်ညားသပ်ရပ်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကိုတော့ မပြောင်းဘူး။ ရာထူးအသစ်မှာ မုတ်ဆိတ်ရိတ်တာကို ရပ်ပြီး မုတ်ဆိတ်ကို အလိုရှိသလို ရှည်စေတယ်။ မြို့အသစ်က အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ဘဝဟာ အလွန်နှစ်သက်စရာကောင်းတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ဆန့်ကျင်တဲ့ဘက်က ရပ်တည်တဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဟာ ဖော်ရွေပြီး ကောင်းမွန်တယ်။ သူ့ဝင်ငွေကလည်း ပိုများလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စကစားလာတဲ့ ဝစ်ဖဲကစားခြင်းထဲမှာ ပိုမိုပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့တယ်။ သူက သဘောကောင်းကောင်းနဲ့ ဖဲကစားတတ်ပြီး တွက်ချက်ရာမှာ မြန်ဆန်တိကျတာကြောင့် များသောအားဖြင့် အနိုင်ရတဲ့ဘက်မှာ ရှိတယ်။

မြို့အသစ်မှာ နှစ်နှစ်နေပြီးတဲ့နောက် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ နောင်ဇနီးဖြစ်လာမယ့်သူနဲ့ တွေ့တယ်။ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာ မီဟယ်လ်ဟာ အီဗန် အီလျစ်ချ် သွားလာနေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး၊ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးနဲ့ အထင်ပေါ်ဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်တယ်။ တရားသူကြီးအလုပ်ပြီးချိန်မှာ လုပ်တဲ့ တခြားပျော်ပွဲနဲ့ အပန်းဖြေမှုတွေကြား အီဗန် အီလျစ်ချ်က ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စနောက်ကျီစယ်ရင်း ချစ်စကားစပြောခဲ့တယ်။

လက်ထောက်အတွင်းရေးမှူးဘဝတုန်းက အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အကပွဲတိုင်းလိုလို ကတတ်ပေမဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတရားသူကြီးဖြစ်လာတော့ ထူးထူးခြားခြား အခါမျိုးမှသာ ကတယ်။ အခု ကတဲ့အခါမှာလည်း “ငါဟာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဥပဒေစနစ်သစ်အောက်မှာ အမှုထမ်းနေပြီး ရာထူးအဆင့်ငါးအထိ ရောက်နေပေမဲ့ အကအကြောင်းပြောရင်လည်း သူများတွေထက် သာအောင် ကနိုင်သေးတယ်” လို့ ပြသနေသလို၊ မကချင်ဘဲ ကပြနေသလို ကတယ်။ အဲဒီစိတ်နဲ့ ညနေခင်းအဆုံးပိုင်းရောက်ရင် ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာနဲ့ တစ်ခါတလေ ကတယ်။ အဓိကအားဖြင့် အဲဒီအကတွေကြောင့်ပဲ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာရဲ့ နှလုံးသားကို သူရခဲ့တာ။ သူမက သူ့ကို ချစ်မိသွားတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်မှာ လက်ထပ်ဖို့ တိတိကျကျ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ကိုချစ်မိသွားတဲ့အခါ “တကယ်တော့လည်း ဘာဖြစ်လို့ လက်မထပ်ရမှာလဲ” လို့ သူ့ကိုယ်သူ မေးတယ်။

ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာဟာ မိသားစုကောင်းက ဆင်းသက်လာပြီး ရုပ်ရည်လည်း ကြည့်ကောင်းတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှုလေးလည်း နည်းနည်းရှိတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်အနေနဲ့ ဒီထက်ပို အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ လက်ထပ်ဖက်ကို မျှော်လင့်နိုင်ပေမဲ့ ဒါလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးချယ်မှု ဖြစ်တယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်မှာ သူ့လစာရှိတယ်။ သူမမှာလည်း သူ့လောက် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေရှိလာမယ်လို့ သူမျှော်လင့်တယ်။ မိသားစုကောင်းတယ်။ သူမက ချိုသာတယ်၊ လှပတယ်၊ comme il faut—အထက်တန်းအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ အပြည့်အဝ လျော်ညီတဲ့ မိန်းမပျိုဖြစ်တယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်က သူ့ဇနီးကို ချစ်မိပြီး ဘဝအမြင်ချင်း နားလည်တူညီတာကို တွေ့လို့သာ လက်ထပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် မမှန်ဘူး။ အလားတူပဲ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ဒီလက်ထပ်မှုကို သဘောတူလို့သာ လက်ထပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင်လည်း မမှန်ဘူး။ အကြောင်းနှစ်ခုလုံးက အီဗန် အီလျစ်ချ်အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုဇနီးတစ်ယောက်ကို ရယူခြင်းက သူ့အတွက် ကိုယ်တိုင်နှစ်သက်စရာကောင်းတာကို လုပ်ခြင်းဖြစ်သလို အဆင့်အတန်းမြင့်သူတွေက မှန်ကန်သင့်လျော်တယ်လို့ မြင်တဲ့အရာကိုလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာ လုပ်ခြင်းဖြစ်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ အီဗန် အီလျစ်ချ် လက်ထပ်လိုက်တယ်။

လက်ထပ်ခြင်းကိုယ်တိုင်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအစောပိုင်းဟာ ဇနီးမောင်နှံချင်း ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ ပရိဘောဂအသစ်၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်အသစ်၊ အိပ်ရာခင်းနဲ့ အိမ်သုံးပိတ်ထည်အသစ်တွေနဲ့အတူ ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရတဲ့အချိန်အထိ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဟာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ နှစ်သက်စရာကောင်းပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့၊ အမြဲသိက္ခာရှိပြီး လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက အမြဲလက်ခံထားတဲ့ သူ့အတွက် ပုံမှန်ဘဝကို မပျက်စီးစေရုံမက ပိုပြီးတောင် နှစ်သက်စရာကောင်းစေမယ်လို့ အီဗန် အီလျစ်ချ် စတွေးလာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ ကိုယ်ဝန်အစောပိုင်းလတွေမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့၊ မနှစ်မြို့စရာကောင်းတဲ့၊ စိတ်ညစ်စရာနဲ့ မသင့်တော်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းအသစ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကြိုမခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သလို အဲဒီကနေလည်း လွတ်မြောက်ဖို့လမ်းမရှိဘူး။

အီဗန် အီလျစ်ချ်အမြင်အရတော့ သူ့ဇနီးဟာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ၊ သူပြောလေ့ရှိတဲ့ de gaité de cœur—စိတ်ထဲရှိလို့ သက်သက်—သူတို့ဘဝရဲ့ နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းမှုနဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်မှုကို စတင်နှောင့်ယှက်တယ်။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ မနာလိုဖြစ်လာတယ်၊ သူ့အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုတယ်၊ အရာရာကို ရန်ဖြစ်တယ်၊ အကြမ်းတမ်းဆုံးနဲ့ မနှစ်မြို့စရာအကောင်းဆုံး သူနဲ့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ရန်ဖြစ်ပြောဆိုတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ တခြားအခက်အခဲတွေမှာ သူ့အတွက် အဆင်ပြေခဲ့တဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အပြုအမူအတိုင်းနေပြီး ဒီမနှစ်မြို့စရာ အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဇနီးရဲ့ စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်တာကို လျစ်လျူရှုဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အရင်လို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ နှစ်သက်ပျော်ရွှင်ဖွယ် နေထိုင်တယ်။ မိတ်ဆွေတွေကို ဖဲကစားဖို့ အိမ်ခေါ်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကလပ် ဒါမှမဟုတ် မိတ်ဆွေတွေဆီ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှာ သူ့ဇနီးဟာ အားကုန်သုံးပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေနဲ့ ဆဲဆိုတယ်။ သူတောင်းဆိုသမျှကို အီဗန် အီလျစ်ချ် မလိုက်လျောတိုင်း ဆက်တိုက်ဆဲဆိုနေပြီး သူအလျှော့မပေးမချင်း—ဆိုလိုတာက အိမ်မှာနေပြီး သူမလိုပဲ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေမချင်း—မရပ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာ ထင်ရှားတယ်။ ဒါကြောင့် အီဗန် အီလျစ်ချ် ထိတ်လန့်သွားတယ်။ အနည်းဆုံး သူ့ဇနီးနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ သင့်လျော်မှုကို အမြဲတမ်း အားပေးတာမဟုတ်ဘဲ တစ်ခါတလေ အဲဒါတွေကို ဖျက်ဆီးတတ်တယ်ဆိုတာ သူသဘောပေါက်လာတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနှောင့်ယှက်မှုတွေကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အတားအဆီးတစ်ခု ဆောက်ထားဖို့ မဖြစ်မနေလိုအပ်တယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို စရှာတယ်။ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာ အလေးထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက သူ့ရုံးတာဝန် ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ ဇနီးနဲ့ ရုန်းကန်ရာမှာ သူ့အတွက် သီးခြားလွတ်လပ်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ခြံခတ်ဖန်တီးဖို့ သူ့ရုံးရာထူးနဲ့ အဲဒီက ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တာဝန်တွေကို စတင်အသုံးချတယ်။

ကလေးမွေးလာတာ၊ နို့တိုက်ဖို့ ကြိုးစားတာ၊ အစားအစာအမျိုးမျိုးကို မအောင်မမြင် စမ်းသပ်တာ၊ ကလေးနဲ့ မိခင်မှာ တကယ်ဖြစ်တဲ့ ရောဂါတွေရော၊ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်မှတ်ကြတဲ့ ရောဂါတွေရော ရှိတာ—အီဗန် အီလျစ်ချ်က ဒီအရာတွေအကြောင်း ဘာဆိုဘာမှ နားမလည်ပေမဲ့ စာနာနားလည်ပြရမယ်လို့ မျှော်လင့်ခံရတာ—တွေနဲ့အတူ မိသားစုဘဝအပြင်ဘက်မှာ သူ့အတွက် သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခု ခြံခတ်ထားဖို့ ပိုပြီးအရေးတကြီး လိုအပ်လာတယ်။ သူ့ဇနီးက ပိုပိုပြီး စိတ်တိုလာ၊ ပိုတောင်းဆိုလာသလောက် အီဗန် အီလျစ်ချ်က သူ့ဘဝရဲ့ ဗဟိုချက်ကို ရုံးအလုပ်ဆီ ပိုပိုပြီး ရွှေ့တယ်။ ရုံးဘဝကို ပိုပိုချစ်လာပြီး အရင်ကထက် ပိုမိုရည်မှန်းချက်ကြီးလာတယ်။

လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်တောင်မပြည့်ခင်မှာပဲ အိမ်ထောင်သည်ဘဝဟာ သက်သောင့်သက်သာတချို့ ပေးပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ရှုပ်ထွေးခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အီဗန် အီလျစ်ချ် အလျင်အမြန် သိလာတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့၊ ဆိုလိုတာက လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက လက်ခံထားတဲ့ သိက္ခာရှိတဲ့ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ဆိုရင် အစိုးရအမှုထမ်းဘဝမှာလိုပဲ အိမ်ထောင်ရေးအတွက်လည်း တိကျသေချာတဲ့ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ရမယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ်က သူ့အိမ်ထောင်ရေးဘဝအတွက် အဲဒီလိုလမ်းစဉ်တစ်ခုကို တကယ်ချမှတ်ခဲ့တယ်။ အိမ်တွင်းဘဝဆီကနေ အိမ်မှာစားရတဲ့ညစာ၊ အိမ်မှုကိစ္စ စီမံပေးမယ့်သူနဲ့ အိပ်ရာဖော်ဘဝလို အိမ်ကပေးနိုင်တဲ့ သက်သောင့်သက်သာတွေကိုပဲ သူမျှော်လင့်တယ်။ အထူးသဖြင့် လူအမြင်က တောင်းဆိုတဲ့ အပြင်ပန်း အစဉ်အလာတွေမှာ ပြည့်စုံတဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်မှုကို မျှော်လင့်တယ်။ ကျန်တာတွေအတွက်တော့ သဘောကောင်းပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ရှာတယ်။ အဲဒါကိုတွေ့ရရင် အလွန်ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဆန့်ကျင်ရန်လိုမှုနဲ့ တကျည်ကျည် အပြစ်တင်မှုကို တွေ့ရရင်တော့ သူ့ရုံးဘဝထဲမှာ ခြံခတ်ထားတဲ့ သီးခြားကမ္ဘာဆီ ချက်ချင်းဆုတ်ခွာပြီး အဲဒီမှာ စိတ်သက်သာရာ ရှာတယ်။

အီဗန် အီလျစ်ချ်ကို အရာရှိကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် တန်ဖိုးထားကြပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ အစိုးရရှေ့နေ လက်ထောက်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရတယ်။ ရာထူးအသစ်ရဲ့ တာဝန်တွေ၊ အဲဒီတာဝန်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တရားစွဲပြီး အကျဉ်းချနိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာ၊ လူသိရှင်ကြား လျှောက်လဲချက်ပေးရတာနဲ့ အဲဒီအလုပ်ပိုင်းမှာ အီဗန် အီလျစ်ချ် ရရှိတဲ့အောင်မြင်မှု—ဒီအရာအားလုံးကြောင့် သူ့ရုံးအလုပ်ဟာ သူ့အတွက် ပိုပြီးတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာတယ်။

သူ့မှာ သားသမီးတွေ မွေးလာတယ်။ သူ့ဇနီးက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး တကျည်ကျည်အပြစ်တင်တတ်လာ၊ ဒေါသကြီးလာပေမဲ့ အိမ်တွင်းဘဝအတွက် အီဗန် အီလျစ်ချ် ချမှတ်ထားတဲ့ လမ်းစဉ်က သူမရဲ့ ဆူပူညည်းညူမှုတွေ မထိရောက်နိုင်သလောက် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။

အဲဒီမြို့မှာ ခုနစ်နှစ်အမှုထမ်းပြီးတဲ့နောက် အီဗန် အီလျစ်ချ်ဟာ အစိုးရရှေ့နေရာထူးဖြင့် တခြားပြည်နယ်တစ်ခုဆီ ပြောင်းရွှေ့ခံရတယ်။ သူတို့ မိသားစုလိုက် ပြောင်းရွှေ့ကြတယ်။ ငွေကြေးကျပ်တည်းပြီး သူ့ဇနီးကလည်း ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့နေရာကို မနှစ်သက်ဘူး။ လစာက အရင်ကထက် အနည်းငယ်ပိုများပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ပိုများတယ်။ ဒါ့အပြင် ကလေးနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကြောင့် အီဗန် အီလျစ်ချ်အတွက် အိမ်တွင်းဘဝက ပိုပြီးတောင် နှစ်သက်စရာမကောင်း ဖြစ်လာတယ်။

နေရာသစ်မှာ ကြုံရတဲ့ ကံမကောင်းမှုတိုင်းအတွက် ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာက သူ့ခင်ပွန်းကို အပြစ်တင်တယ်။ လင်မယားနှစ်ယောက် ပြောဆိုဆွေးနွေးတဲ့ အကြောင်းအရာအများစု၊ အထူးသဖြင့် ကလေးတွေရဲ့ ပညာရေးအကြောင်းတွေက အရင်ရန်ဖြစ်ခဲ့တာတွေနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ မေးခွန်းတွေဆီ ဦးတည်သွားပြီး အချိန်မရွေး ရန်ပွဲပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ အခြေအနေရှိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ချစ်စိတ်ပြန်ဝင်လာတဲ့ ရှားပါးကာလလေးတွေပဲ ကျန်တယ်။ အဲဒီကာလတွေက တကယ်ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ကြာရှည်မခံဘူး။ ဒါတွေဟာ သူတို့ ခဏတာ သင်္ဘောဆိုက်နားရာ ကျွန်းလေးတွေလိုပဲ။ မကြာခင် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခပ်ခွာခွာနေခြင်းနဲ့ ထင်ရှားပြသနေတဲ့ ဖုံးကွယ်ထားသော ရန်လိုမှုသမုဒ္ဒရာထဲ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြတယ်။ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလို့ အီဗန် အီလျစ်ချ် ယုံကြည်ခဲ့ရင် ဒီခွဲခွာနေမှုက သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအခြေအနေကို လုံးဝပုံမှန်လို့ သူမြင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒါဟာ အိမ်တွင်းဘဝမှာ သူရောက်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့ ပန်းတိုင်ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က မိသားစုဘဝရဲ့ မနှစ်မြို့စရာအပိုင်းတွေကနေ သူ့ကိုယ်သူ ပိုပိုပြီး လွတ်ကင်းစေဖို့၊ အဲဒါတွေကို အန္တရာယ်မရှိဘဲ သိက္ခာမပျက်စေဖို့ ဖြစ်တယ်။ မိသားစုနဲ့အတူ နေချိန်ကို ပိုပိုပြီး လျှော့ချခြင်းနဲ့ ဒီရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်တယ်။ အိမ်မှာ မဖြစ်မနေ နေရတဲ့အခါ အပြင်လူတွေ ရှိနေအောင်လုပ်ပြီး သူ့စိတ်အေးချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာက သူ့ရာထူးအလုပ်ရှိနေခြင်းပဲ။ ရုံးလောကထဲမှာ သူ့ဘဝရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုအားလုံး စုစည်းနေတယ်။ အဲဒီစိတ်ဝင်စားမှုက သူ့ကို အပြည့်အဝ ဖမ်းစားထားတယ်။ ကိုယ့်အာဏာကို ခံစားရခြင်း၊ ကိုယ်ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ မည်သူ့ကိုမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အသိ၊ တရားရုံးထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် လက်အောက်အရာရှိတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ပေါ်လွင်တဲ့ သူ့ရာထူးရဲ့ အပြင်ပန်းဂုဏ်သိက္ခာ၊ အထက်လူကြီးနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့အမြင်မှာ သူရရှိတဲ့ အောင်မြင်မှု၊ အထူးသဖြင့် သူသိရှိဂုဏ်ယူနေတဲ့ အမှုတွေကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်း—ဒီအရာအားလုံးက သူ့ကို ကြည်နူးစေတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စကားလက်ဆုံကျတာ၊ အပြင်ထွက်ညစာစားတာ၊ ဝစ်ဖဲကစားတာတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး သူ့ဘဝကို ပြည့်စုံစေတယ်။ ဒါကြောင့် ခြုံကြည့်ရင် အီဗန် အီလျစ်ချ်ရဲ့ဘဝဟာ သူဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်တဲ့အတိုင်း—နှစ်သက်စရာကောင်းပြီး သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ—ဆက်လက်စီးဆင်းနေတယ်။

ဒီလိုနဲ့ နောက်ထပ်ခုနစ်နှစ် နေထိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့သမီးအကြီးဆုံးက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ပြီး အထက်တန်းကျောင်းတက်နေတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ပညာရေးက လင်မယားကြား အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နေတယ်။ အီဗန် အီလျစ်ချ်က သူ့ကို ဥပဒေပညာကျောင်း ပို့ချင်ပေမဲ့ ပရာစကိုဗျာ ဖျိုဒေါ်ရိုဗ်နာက သူ့ကို အရွဲ့တိုက်ဖို့ အထက်တန်းကျောင်းကို ပို့တယ်။ သမီးက အိမ်မှာပဲ ပညာသင်ခဲ့ပြီး တော်တော်ကောင်းကောင်း ဖြစ်ထွန်းလာတယ်။ သားကလည်း စာသင်ရာမှာ အတော်အသင့် ကောင်းတယ်။

Source text: Leo Tolstoy, The Death of Ivan Ilyich (1886), English translation by Constance Garnett. Myanmar translation: Saw Lin.